انتخاب واحد کردم، ۲۰تا. پنجشنبه، جمعه، شنبه. دمارم در میاد، اما خودم به خاطر برنامه هایی که داشتم این چیدمان رو انتخاب کردم. میخوام در این چند ماه ِ باقی مونده از سال ۸۷، خودم رو یک محک حسابی بزنم. اگر موفق بشم، میشه به برنامه‌های آینده هم بسیار امیدوار بود.
بجز انتخاب واحد، برای انجام چندتا کار و با انگیزه یک مقدار تفریح دو روزی دوباره مسیرم به اهواز خورد. اما بجز طوفان و خاک و بی برقی و بی آبی، هیچ چیزه دیگه‌ای ندیدم. اما تجربه‌ی جالبی بود، تا حد زیادی شرایط جنگی رو حس کردم. حالا اگر امریکا حمله کنه یک آمادگی نسبی دارم!
در مجموع ایام بد پیش نمیره. اما امیدوارم بهتر از این بشه و در نهایت، ایده‌آلی که من در نظر دارم.

به من که حال ِ خاصی دست نداد، اما بی حواسی خودم و این که ممکنه خیلی راحت ۲ واحد و معدل ترمی که به خاطرش این همه گرما خوردم، با یک صفر بیخود از بین بره،‌ اعصابم رو به هم ریخت.

و فقط این وسط کمک یک آشنا تونست باعث بشه برگه‌ام دوباره از پاکت خارج بشه و با این‌بار مشخصات به جاش برگرده.

پ.ن۱:الان دل خوشیم اینه که هیچ کس نباشه، لااقل‌ جوزف درکم می کنه.
پ.ن۲: در حین این داستان متوجه شدم خیلی از مسولین دانشگاه آزاد، دچار تٱلمات و توهمات ِ روحی هستن.
پ.ن۳: اگر مبنا رو ۱۰ بگیریم، ۶،۸،و ۳ ترتیب امتحاناتی بود که این تابستان دادم.