شده تا حالا اون قدر سرت درد بکنه که نفهمی کجایی و چه کار می کنی؟ شده اونقدر بدنت درد کنه که یک انگشت هم بهت بخوره صدات در بیاد؟ شده هیچ کس پیشت نباشه، ماشین هم نباشه، تلفن و موبایل‌ها هم قطع باشه، دفترچه درمانیت هم تمدید نباشه و از درد ندونی چه کار کنی؟
برای من شد یا بگم بهتر بگم شده. این چند روز یکی از بدترین سرماخوردگی‌های عمرم رو خوردم. میگم سرماخوردگی چون معمولاً با این اسم میشناسنش. اما فکر نکنم مرضی که من دچارش شدم این باشه. بدن درد، سردرد شدید در حد انفجار، سرفه، سینه درد، حالت تهوع، تب و لرز، تلخی دهن، کابوس و ... . اون "شدید" به شدیدترین حالت ممکن تلفظ میشه، چون واقعاً هیچی از اطرافم نمی فهمیدم. همین الانم هنوز آثاری ازش باقی مونده اما در مقایسه با اون حالت، اصلاً بحساب نمیاد.
الان هم که اینها رو می نویسم، به زور محتویات 3 تا آمپولی که پرستار عزیز در کمال آرامش بهم زد، سرپا هستم.
هرچی از این چند روز بگم،برای خودم، کمه؛ هر 10 ساعت، یک ساعت هوشیاری. که امروز صبح، همون یک ساعت باعث شد برم دانشگاه و برگشتن بدتر از روزهای قبل بیفتم. جوری که آخر، سروکارم به اورژانس و تزریقات افتاد. امیدوارم این آمپول‌ها تاثیر خودشو بزاره و این وضعیت چند روز دیگه ادامه نداشته باشه.

پ.ن: اینها رو نوشتم که یادم باشه همچین وضعیتی رو هم تجربه کردم.
پ.ن: از بابت این هم میشه گفت نوشتم که "شما حواستون به خودتون باشه."
پ.ن: هر چند با تاخیر، اما "جوزف عزیز تولدت مبارک"

هفته‌ی پیش (شب موقع) اولین باران پاییزی خودش رو نشون داد. هر چند فقط یک نم نم چند ساعته بود. اما با این حال (فردای اون شب) حس و حال پاییز واقعی رو می شد احساس کرد. با اینکه من با هوای ابری و بارونی میانه (چندان) خوبی ندارم، اما فضای بعد از بارون هر جنبده‌ای رو وادار می کرد برای یک لحظه هم که شده چند نفس عمیق توی این حال و هوا بکشه. مخصوصاً اگر مجبور باشه صبح زود یک مسافت کوتاه رو برای رسیدن به دانشگاه طی کنه و ...

لحظه‌ای از شکفتن یک گل

خوشحالترین موجود روی زمین بعد از اون بارون که با صداش کولاک می کرد!.

گل بارون زده

ز

صبح، خورشید و ابر

آفتاب ابری

(SunRise to SunShine)
3 فریم از طلوع و درخشش خورشید