"درختی بنشانیم و کاری نداشته باشیم که کِی شکوفه می دهد و کی شکوفه می چیند."

پ.ن: عنوان این مطلب ناخودآگاه به ذهنم رسید.

بعد از چند روز بارونی و ابری بودن هوا٬ دوباره رنگ آبی آسمان پیدا شد.

خورشید خانم هم(نه این خورشید خانم٬ اونی که توی آسمونه) خودشو نشون داد.

این غنچه ی رز زرد هم فرصت پیدا کرد تا نگاهی به اطرافش بندازه.

و همین طور این گل قرمز زیباییش رو به رخ بقیه میکشه.

پ.ن: هوا خیلی خوب شده٬ آدم دوست داره بره پیک نیک. اما با این کلاسها کِی میشه رفت؟

باقی مانده کار یک تراشکار.

بعد از ۶ماه دوربین منم از راه رسید. این ۶ماهم بیخود وقت تلف کردم. لحظاتی که می تونستم با ثبتشون کلی خاطره برای بعدم داشته باشم خیلی راحت اومدن و رفتن.
از وقتی اون دوربین نیم کیلویی ZENIT رو دستم گرفتم٬ تا الان که این یکی از راه رسیده٬ همیشه حس ثبت لحظه ها همراهم بوده. چراشو هم نمی دونم.
تا چند وقت پیش سعی می کردم خودمو با همون قبلی قانع کنم٬ اما دیدم که نمیشه. مخصوصاً برای منی که از محدودیت اصلاً خوشم نمیاد. حالا می خوام جبران کنم.
کجایی صفا؟ با اون عکس های شهر خون و قیام و بزرگترین قیف دنیا و ....؟؟

پ.ن۱: از سبک عکاسی صفا خیلی خوشم میومد٬هنوزم میاد.
پ.ن۲: Jozeph جان٬ ۳جلسه آموزشی فشرده رو چند حساب می کنی؟! قول میدم زود یاد بگیرم.
پ.ن۳:یک خیاط خوب میشناسین که بتونه ۱جیب اضافه برای لباس من درست کنه؟ اینم با هم کنار میایم.
پ.پ.ن:مورد آخر جدی تر از بقیه است.

امروز رنگ کاری داشتیم. اون هم از نوع سبز یشمی. از نوک سر تا نوک پا سبز شدم. تازه اون هم با کلی تجهیزات! اگر مجهز نبودم فکر کنم الان تبدیل به کلروفیل شده بودم. دی اکسید کربن می گرفتم اکسیژن تحویل می دادم!
برای اینکه یکم از فعالیت امروزو تشریح کنم٬ تصور کن چهار ساعت و نیم مشغول باشی و از این مدت حداقل نصفش در ارتفاع ۳ متری (روی یک چیزی به اسم مثلا ً داربست٬ اما در واقیعت منارجنبون) بین زمین و آسمون معلق باشی.چی میشه؟ برای من این شد که وقتی رسیدم پایین٬ تعادلم دست خودم نبود! بس که داربسته ویبره زده بود. در عوض همه اینها لذت کار گروهی نذاشت زیاد خستگی رو احساس کنم.
الان خواب خیلی میچسبه٬ اونم واسه یکی مثل من که ۷۲ ساعت درست نخوابیدم. پس دیگه الان وقتشه.
"GOOD NIGHT AND HAVE A GOOD NEW DAY"

آلبرت اينشتين (درباره عظمت و ويرانگري بمب اتم) :
" اگر جنگ جهاني سوم با استفاده از بمب اتم رخ دهد بدون شك جنگ جهاني چهارم با تير‌‌وكمان خواهد بود."

منبع : اینجا.

 

برای بار اول دست می کشم.یک٬دو٬سه٬چهار.....۱۷تا. بار دوم.یک٬دو٬....۱۴تا.بار سوم....نه دیگه.نمی خوام شاهد موهایی باشم که تو دستم موندن. اگر همین جور ادامه بدم دیگه چیزی به اسم مو روی سرم باقی نمی مونه.
چند وقت پیش که نوشته ی شرتو درباره ی کوتاه کردن موهاشو خوندم حسش سراغ منم اومد.اما زود فراموش کردم تا امروز که دوباره این اتفاق افتاد.
خیالم راحته که تکلیفم از قبل معلوم شده و این موها دوام زیادی ندارن و نباید زیاد دل بهشون خوش کنم. اما فکر نمی کنم حالا وقتش باشه.الانی که هر روز به اندازه ی یک قلموی نقاشی از موهام کم میشه.
اینو گفتم یاد فیلم یا سریالی افتادم که کوچکتر بودم پخش می شد. پسری که یک معجون به موهاش زد و از موهاش قلموی جادویی درست می کردن. حاضرم موهامو بزنم به شرطی که ازش حداقل یکدونه قلموی جادویی در بیاد.
آرایشگرهای واجدالشرایط می توانند پیشنهاد خودشونو به صندوق پستی ۹۸۷۶۵-۴۳۲۱ ارسال نمایند!

پ.ن:کوتاه کردن مو واقعاً در کنترل ریزش مو تاثیر داره؟ دوستانی که از پزشکی اطلاعاتی دارند جواب بدن ممنون میشم.

"همان طور که مگس٬ عسل را دوست دارد٬ مردم هم دروغ و ریا و وعده های پوچ را که هرگز عملی نخواهد شد دوست می دارند."

Sinuhe the Egyptian: a novel - Waltari, Miki Toimi
-سینوهه-میکا والتاری-ترجمه ذبیح الله منصوری- ص ۲-پ ۵.

از بین چند صفحه ای که از این کتاب خوندم این جمله عجیب فکرمو مشغول کرده. دلیلش رو هم نمی دونم. شاید به خاطر این که وضعیت فعلی مردم ما رو توصیف می کنه. شایدم چیز دیگه.هنوز نمی دونم.
...؟؟؟...